Nurty i kerunki w fotografii

Konceptualizm

Fotografia konceptualna jest to nurt sztuki XX wieku.

Najważniejszą w tej formie fotografii jest idea, koncepcja z
mocnym zaznaczeniem intelektualnego charakteru pracy.

Początki tego kierunki sięgają lat 60siątych. Fotografia
konceptualna jest odpowiedzią na formalną estetykę minimalizmu i pop-art, gdzie
główną rolę miał przedmiot.  Konceptualizm
opiera się na idei czystej fotografii.  Przykładem
może być koncepcja J. Dibetsa, seria zdjęć przesuwającego się po podłodze
promienia słonecznego.

Kolejny znany przedstawiciel konceptualizmu, Marcel Duchamp,
przesunął zainteresowanie artysty z procesu twórczego i dzieła na przedmioty
gotowe, które jego zdaniem, stawały się sztuką, z woli fotograf, a nie ze
względu na ich walory estetyczne. Podkreślał on również role przypadku w procesie
twórczym, jako czynnika decydującego.

 Zdaniem Misha
Gordina, konceptualizm jest wyższą formą wypowiedzi artystycznej, tym
samym umiejscawia ona fotografię konceptualną na równi z poezją, muzyką,
malarstwem i rzeźbą.

Ta forma fotografii wymaga od autora wyjątkowego talentu intuicyjnego patrzenia.

Minimalizm

Nurt ten rozwinął się w sztuce pod koniec lat 60 ubiegłego wieku. Zaczęto upraszczać formę, poprzez operowanie podstawowymi kształtami (okrąg, trójkąt, prostokąt).

Minimalizm w fotografii możemy z pewnością zaliczyć do jednego z bardziej nowatorskich kierunków. Poprzez ograniczenie form, eksponowano tylko bryłę i podstawowe kształty. Stosowano skrajne proporcje, odwołujące się do pierwotnych form architektury. Jest to czas fascynacji prostym podziałem kadru, brakiem koloru (lub oszczędnym jego zastosowaniem), czystą formą i estetyką obrazu. Fotografie minimalistyczne emanowały ciszą, wzbudzały skojarzenia architektoniczne, były przepełnione spokojem i bezruchem. Poprzez doskonałe zaplanowanie przestrzeni panowała na nich harmonia, precyzja, elegancja. Swoistym dla tych zdjęć był prosty, uspokajający kadr, który skłaniał odbiorcę do kontemplacji.

Przykładowe prace

Edward Steichen
George_Washington_Bridge__New_York

The_Flatiron__
The_Maypole_
Moje prace
rozstanie
światłość
krzyż.
lampa
niebo

Modernizm

Kierunek ten pojawił się w fotografii europejskiej w okresie międzywojennym. Modernizm ( czyli awangarda), był sprzeciwem wobec pozytywistycznego realizmu. Możemy w tym nurcie wyszczególnić następujące kierunki:
secesja – (z łac. secessiowycofanie się, odstąpienie), chodziło o oddzielenie się artysty od nietwórczej i naśladowczej koncepcji dzieła.
dekadentyzm –
(z fr. schyłek, upadek), jest to nurt światopoglądowy, ale również artystyczny. Bunt artysty przeciw społeczeństwu, spowodowany bezsilnością jednostki ludzkiej. Kult artysty, który wybijał się ponad przeciętny tłum i kult sztuki czystej, uwolnionej od celów społecznych i użytkowych – "sztuka dla sztuki"
surrealizm -
wizualne wyrażenie tego, co jest wewnątrz artysty.Uzyskane dzieło burzyło porządek logiczny.Wizje artystyczne były groteskowe z pogranicza jawy, snu, halucynacji, fantazji, totalnie odsunięte od racjonalizmu.
symbolizm
– przewaga ducha nad materią. Celem wypowiedzi artystycznej była świadoma deformacja rzeczywistości i przypisanie jej elementom dodatkowych znaczeń, poprzez posługiwanie się symbolem.Artysta posługując się symbolem, nadawał dziełu subiektywny  wyraz wewnętrznym przeżyciom człowieka, ze szczególnym uwzględnieniem wyobraźni, która przekracza granice racjonalnego  poznania.
impresjonizm – (z fr. impression – wrażenie)  – celem tego kierunku było maksymalne zbliżenie do natury.źródłem efektów barwnych jest gra światła, jego nasilenie i kąt padania. Celem było uchwycenie ulotności i zmienności światła. Ta sama bryła (krajobraz, zjawisko) wygląda inaczej w różnych porach dnia, w zależności od ilości padającego na nią światła i od tego pod jakim kątem to światło pada.Na prawdę o wyglądzie danej rzeczy składają się migawkowe wrażenia, zależne od rozłożenia światła i od uczuć tego, kto patrzy. Technika polega na rozmyciu konturów, grze półtonów i świateł.

 Modernizm jest to sposób myślenia i postrzegania świata. Nareszcie poprzez fotografię można było wyrazić własne odczucia i refleksję, a manipulacja obrazem otworzyła nowe, nieograniczone możliwości wyrazu.
Fotografie stały się bardziej dynamiczne, mogły przekazać więcej treści, łamały schematy kompozycyjne.
Dzięki modernizmowi fotografia przerodziła się w swoisty rodzaj dzieła sztuki, a artyści zajmujący się fotografią, mogli w końcu poczuć się prawdziwymi artystami, ponieważ był to czas eksperymentowania z jakże młodą dziedziną sztuki, którą była wtedy fotografia.

Główni przedstawiciele w Europie to:

László Moholy-Nagy,
Jak być Młodym i pięknym, 1925, kolaż
Love Your Neighbor-Murder on the Railway Line
Study with pins and ribbons
Superimposition
Laboratory, 1938
Ascona yard, 1926
Hannah Höch,

love.jpeg

Marlene.jpeg

tamar.jpeg

The beautiful Girl.jpeg

the bride.jpeg

indianfemale dancer.jpeg
Karel Teige,
Kazimierz Podsadecki,
Károly Escher,
Trude Fleischmann.

Fotografia abstrakcyjna

W tego rodzaju fotografii wykorzystuje się przedmioty i ich elementy do uzyskania mało oczywistych obrazów fotograficznych. Fotografia abstrakcyjna łamie wszystkie schematy, odrzuca koncepcje odzwierciedlania rzeczywistości, tworzy swój własny autonomiczny świat układów, form i barw. W tym nurcie trudno jest dostrzec związek między fotografią a jej przedmiotem, jest on przeciwieństwem nurtu konceptualnego.
W fotografii redukcyjnej można doszukiwać się modernizmu, ale podstawą tego kierunku jest zanikanie i przeobrażanie się przedmiotu rozpoznawalnego, rzeczywistego, odbieranego jako treść i relacja fotograficzna. Obraz przestaje być przezroczysty, czytelny dla odbiorcy. Nic tu nie jest oczywiste, widzimy sam obraz a nie tylko rzeczywistość przedstawioną.
Fotografia abstrakcyjna jest trochę podobna do malarstwa abstrakcyjnego. W malarstwie jest ważne w jaki sposób artysta pozostawia ślady na płótnie, jego gest malarski. Natomiast w fotografii ślad pozostawia nie ręka lecz promienie światła, dopiero sposób w jaki przetworzy artysta rzeczywistość przed obiektywem czy wybór konkretnej metody postępowania, może nam coś powiedzieć o charakterze twórczości artysty, zajmującego się fotografią abstrakcyjną.
Ten rodzaj fotografii jest intelektualny i analityczny, wymaga od autora narracji, interpretacji, dla której zredukowana forma jest punktem wyjścia. Jednak pozostawione bez kontekstu fotografie te są same w sobie dziełami estetycznymi.

Przedstawicielami tego nurtu a Polsce są m.in.:

Józef Robakowski
Józef Robakowski – Niebo czasu domyślnego
Józef Robakowski Małżeństwo 1964

Józef Robakowski Naturalny pejzaż morza 1959


Józef Robakowski Relacje1975

Józef Robakowski Rolki, 1970

Józef Robakowski Stopy 1959

Józef Robakowski Sztuka to potęga! 1985

Józef Robakowski Termogram 1999


Stefan Wojnecki








About these ads

Dodaj komentarz

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s